You are currently browsing the monthly archive for mei 2007.

Ophélie wordt een echte peuter, de voorbij weken leerde ze enorm veel bij of werden haar vaardigheden beter en beter:

  • drinken met een rietje
  • van zit naar rechtstaan zonder steun en zonder probleem
  • rechtstaan en door haar knieën buigen
  • wandelen aan één vinger (alleen stappen is er nog niet bij, ik denk dat ze nog niet echt durft)
  • woordjes proberen na te zeggen en klanken nabootsen
  • neusje tonen, aaitjes doen
  • haar voorkeur voor boekjes lezen
  • duidelijk maken wat ze wil en niet wil
Advertenties

Ophélie doet aan peuterzwemmen.

De eerste les, inmiddels vier weken geleden vond ze heel plezant.

De voorbije drie weken zijn we er echter niet geraakt: Ophélie verkouden, mama die niet meer in het water mocht wegens ontsluiting, papa geopereerd aan zijn oog…

Aangezien ik dus niet meer mee mag, is R. vanmorgen alleen vertrokken. Nadat ik uitgelegd had wat hij allemaal moest doen: kaart insteken, sleutels op kleerkast,…Hij heeft gewoon een handdoek mee en een pamper voor haar. Ze is hier vertrokken met enkel een trainingsvest, een rok en sloefen aan. Was ik meegeweest dan was dat een ganse valies geworden: badproducten, verse kleren voor erna, schoenen,…Mannen maken blijkbaar minder problemen op vestimentair gebied.

Zijn grootste zorg was dat hij haar dan alleen zou moeten afdrogen in een te krap kleedhokje en dan nog eens zichzelf zou moeten zien aan te kleden.

Ik ben benieuwd.

In de Provence was het al een paar keer gelukt om Ophélie kaka op het potje te laten doen.
Meestal is het heel duidelijk als ze kaka moet doen. Het gaat gepaard met de nodige show. Vanmorgen was het weer zover. Rap potje gehaald en ze heeft niet alleen kaka maar ook pipi in het potje gedaan.

Zo op het potje gaan is wel niet practisch: eerst diende haar pyama afgedaan, dan de bdoy open, pamper af…Maar ze glunderde van trots!

Zie de gloednieuwe foodblog op initiatief van Lilith!

Ondanks de nodige rust, de pre-par om de vier uren was het toch verleden week spannend om naar de gynecoloog te gaan. Zou er nog meer ontsluiting zijn? Het voelde goed aan, maar dat deed het de vorige keer ook.

Tot onze opluchting was er positief nieuws: de ontsluiting was gestabiliseerd. Maar dat wil niet zeggen dat je weer in je oude doen moet vervallen waarschuuwde dokter D. mij…anders laat ik je colloceren. Ha, dat moest hij mij niet wijsmaken en ik lachte smakelijk om zijn grapje.

Toch zei hij dat hij als het slecht was geweest een opname zeker overwoog, willen of niet.

Het doet je toch weer stilstaan bij de risico’s moet ik zeggen. Immes bevallen aan 34 weken houdt nog steeds een risico in dat niet te onderschatten is. De baby mag dan wel al 2,5 kg wegen, de organen zijn onrijp, de hersenen niet voldoende ontwikkeld….Een hoop miserie dus.

Elke dag is een dag gewonnen, dus ik hou me rustig. En als ik eerlijk ben dan moet ik toegeven dat ik echt wel uitgeput ben als ik van thuis naar de rechtbank stap (op en al 300 meter), dus het komt goed uit.

Ook de rugpijn die doortrekt tot onder mijn ribbenkast is minder aangenaam, maar van voorbijgaande aard (toch bij de vorige zwangerschap het geval).

Nog een dikke vijf weken en nog zoveel te doen.

Ik kan mij al aan het voorbeeld van Tom en Katrien spiegelen ondertussen.

Flickr Photos

Data

mei 2007
M D W D V Z Z
« Apr   Jun »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Blog Stats

  • 12,558 hits