Na een uitstekende croque hawaai (in de Muze te Knesselare) kwamen we terug op kantoor. Ons immer stille kantoor bleek veranderd te zijn in een werf. Op slechts een uur tijd. Naast mijn kantoor wordt er blijkbaar een nieuwe deur gemaakt en wordt de drilboor gehanteerd. Het lawaai heeft de dimensie van een betonmolen in een discotheek op volle toeren. Onmogelijk om ernstig werk te verrichten. Telefoneren: impossible. Ik zag daarnet P., mijn collega buiten gsm’en. En onze patron noemt het dan “een beetje ongemakkelijk”. Als dat geen eufemisme is.

Advertenties