Vanavond hebben we voor de eerste keer een “vreemde” babysit (lees een babysit die niet familiegerelateerd is). Ik heb toch een beetje een raar gevoel hierover. Immers, je weet dat het de normaalste zaak van de wereld is dat je als ouders samen wel eens weg zal moeten en dat je geen beroep kan of wil doen op grootouders, nonkels,….Maar toch…

Onze babysit is 19, dus al geen snotneus meer en het is de dochter van een Artemis-vriendin. Dus ze is niet gans vreemd. Ik ken ze zelfs. Dus ik heb er een goed gevoel bij.
Ik maak me meer zorgen of Ophélie niet zal wenen, zal willen slapen, lastig zal zijn…Het zou iets anders zijn als ik ze al te slapen zou kunnen leggen en als Melanie gewoon een oogje in het zeil dient te houden. Maar onze prinses moet nog een flesje hebben rond 21 uur, een verse pamper, pyama…Oh, het zal wel allemaal meevallen.