Zoals sommigen van jullie reeds opmerkten: ja we zijn bij An geweest. Nadat we eerst even rondtoerden voor parkeerplaats zijn we er toch geraakt. Ondertussen was Aymeric al niet meer te genieten en was het meer wenen en zagen dan iets anders. Ophélie ontpopte zich tot een echt model die allerlei poses aannam. Ook mama en papa mochten er even bij. We hadden beiden een goed gevoel over de reportage en het is zijn geld MEER dan waard, integendeel, was het duurder geweest, we zouden het nog ok gevonden hebben. Maar het is toch nog altijd spannend tot de resultaten in de bus vallen. Super, zoals jullie zelf kunnen zien! Bedankt An en Bob en Manou en Nina voor het entertainment.

De komst van de babysit was echt een succes. Door de voorbereiding die ik elke dag herhaalde, was Ophélie al gewoon aan het idee dat we 1/ zouden weggaan en terugkomen en dat er 2/iemand op haar zou komen passen.

Al snel verkondigde ze dat zij ging zorgen voor Julie de babysit…

In elk geval klikte het meteen en reeds bij een eerste blik kon er een glimlach vanaf. Nadat Julie het avondritueel had meegemaakt en de kindjes een beetje geëntertained had stak ik Aymeric zelf in bed. Op het moment dat we vertrokken zag ik even vertwijfeling in Ophélies ogen en vroeg ze of ik haar in bed zou steken. Dus onze miss is gaan slapen om 19u15…Toen we terugkwamen had de babysit niets meer gehoord.

Wat een succes!

In het weekend hebben we voor de eerste keer een babysit van De Bond.

Normaal gezien gaan de kindjes altijd bij mijn ouders, maar aangezien ze nu op reis zijn en het eigenlijk wel makkelijk is dat de kindjes in hun eigen bed slapen komt er dus een meisje oppassen.

Toen ik gisteren Ophélie al een beetje probeerde voor te bereiden was dat al een klein fiasco. Ik zei dat mama en papa even weg moesten en terugkwamen en dat er intussen een lief meisje op hen kwam passen en met haar zou lezen en spelen. Maar ze moest er niets van weten: ze wil mee met ons…

Dat beloofd dus…Was mijn aanpak verkeerd? Zeg je beter niets en vertrek je? Graag een snelle tip!

Het is erg om te zeggen, maar Ophélie heeft op school al haar voorkeuren wat vriendjes en vriendinnetjes betreft. Ze heeft het niet voor bepaalde kindjes in haar klas. “Die zijn niet leuk” en die zijn “klein”. Neen haar vriendinnen heten Roxanne, Ilke en Hannelore. De eerste is een hele stoere die enkel in gebarentaal lijkt te spreken die Ophélie dan vertaalt voor de buitenwereld. Roxanne wijst naar haar hoofd en dan zegt Ophélie tegen mij: “Roxanne heeft een haarband in”…De tweede heeft zwart lakleren schoenen die Opélie mooi vindt en de derde is het grootste kind van de klas.

Aan de poort wordt ze steevast opgehaald door Noa of Thibault die al in het eerste kleuter zitten, dus een jaar hoger. Tibault vertelde zelfs al aan zijn mama dat hij met Ophélie zou trouwen…

Volgende week is er al “ouderavond” en zullen we dus weten hoe onze kleine miss zich gedraagt in de klas en daarbuiten.

De eerste serieuze schoolval is een feit: een geschaafde kin en neus, tanden in de lip (aan de buiten- en binnenkant!). Het is gebeurd in “de speeltuin”. Omstandigheden: tot op heden onbekend. Uitleg: “boem patat gevalle”. Als er nog maar een washandje haar gezicht nadert dan gaat de sirene aan. Tanden: intact (behalve de stukken die er al af waren van vorige vallen). Dus niet zo erg als bij Fien.

Ik weet dat ik onnoemelijk laat ben met mijn verslag.

Ophélie stelt het fantastisch op school. Daar waar we van plan waren om haar enkel ’s morgens te laten gaan, heeft de eigenzinnige miss. er op aangedrongen om gans de dag te gaan.

We verkeren wel in ee luxe positie moet ik zeggen, mammie, de onthaalmoeder gaat haar om 11u40 halen, ze eet daar, dan brengt mammie haar terug en haalt haar terug om 15u50. Waarna ik bij mammie de beide kindjes kan ophalen.

Ze vindt het zelfs zo fijn dat ze ’s avonds niet naar huis wil, want ze wi blijven bij Juf Kathy.

Haar afzetten op de speelplaats is een verademing: vlug een kus en een knuffel en ze is weg met een vriendje die haar al staat op te wachten.

Ze kreeg zelfs al een huwelijksaanzoek.

Het zal mij benieuwen of ze het zo fijn zal blijven vinden.

Het werken vergaat mij redelijk! Maar ik ben toch blij dat ik niet moet werken zoals voorheen.

Mijn laatste bezoek aan d neuro-chirurg bracht niet zo een positief nieuws: als de tintelingen blijven aanhouden, dan maken ze mij in maart opnieuw open en dan halen ze de plaatvijsosteosynthese er uit. In mensentaal: ze snijden het litteken opnieuw open en verwijderen de plaat en alle vijzen, waarna ze de achtergebleven gaten vullen met “stopsels”. Volgens mijn dokter een “peace of cake”, maar hij zij wel langs zijn neus weg dat er opnieuw enkele dagen gehospitaliseerd zou worden (om niet te spreken over de narcose, de intencive care, de nietjes in je keel, het slikprobleem, kortom de miserie).

We zullen afwachten en daarenboven komt het wel allemaal goed, want ik ga immers met mijn schoonpapa, op diens invitatie, naar Lourdes.

Dat kan tellen voor een ongelovige.🙂

Sedert een 14tal dagen ben ik opnieuw aan het werk. Halftijds.

Tot nu toe lukt het, maar inmiddels had ik ook al een NMR scan voor de tintelingen in mijn arm en been.

Oh, al bij al mag ik niet klagen.

Verleden week vrijdag ging ik op controle bij de neurochirurg.

De operatie blijkt wonderwel zeer goed geslaagd, nu moeten de ijzeren plaatjes en vijzen nog vergroeien met het bot en weefsel.

Sedert een week of twee draag ik ook geen halskraag meer en echt wat een wereld van verschil! Ik zie opnieuw wat er gebeurt rondom mij!

Eergisteren reed ik voor de eerste keer in twee maanden opnieuw met de auto: wat een vrijheid, wat een onafhankelijkheid.

Ondanks de positieve aspecten van het herstel mag ik niet werken tot zeker juli…

Maar kom, niet klagen, ik ben blij dat ik al zo ver ben! 

Elke dag maak ik een beetje progressie en kan ik meer of kan ik iets langer iets doen.

Veruit het lastigste is aan de computer zitten. Werken zal er dus tot eind mei niet in zitten. Autorijden ook niet.

En voor de rest kan ik eigenlijk alles. Ik stap al op het gemak bijna een kilometer, ik kan douchen, mij aankleden, de kindjes aankleden (als ze stil liggen…), allé ik trek mijn plan.

Al bij al kan ik al veel, als je bedenkt hoe het had kunnen aflopen.

Flickr Photos

Alix

Ardennen 2010-2011

Ardennen 2010-2011

Ardennen 2010-2011

Ardennen 2010-2011

Meer foto's

Data

september 2016
M D W D V Z Z
« Okt    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 12,548 hits